هم چنانکه زندگی و مرگ یک انسان به حفظ آبرو، و حفظ اسرار او بستگی دارد، تکامل یا سقوط جامعه، امنیت و سلامت امّت اسلامی نیز به حفظ اسرار و رازداری نیازمند است. زیرا اگر دشمنان جامعه اسلامی از کاستی ها و ضعف ها، از تزلزل ها و سستی‌های موجود در جامعه با خبر شوند، و از وضعیت داخلی امت اسلامی مطلع باشند، راه های تهاجم و نفوذ را شناخته و آنگاه ضربه های خطرناکی را به کشور اسلامی وارد خواهند آورد. در جنگ‌های صدر اسلام یکی از علل پیروزی‌ها و خط شکنی های حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام رازداری و حفظ اسرار نظامی در عملیّات های گوناگون بود که می توانست دشمن را غافلگیر کند، و فرصت هرگونه تحرکی را از دشمن سلب کند مانند : عملیات «ذات السّلاسل» و هرگاه امت اسلامی به اصل راز داری توجه نکرد و مسائل مهم حفاظت و اطلاعات را افشا کرد، ضربه پذیر شد و راه را برای غلبه دشمن فراهم کرد.

یکی از روش های حفظ نظام اسلامی و سلامت جامعه، رعایت راز داری و پخش نکردن اخبار و اطلاعات مربوط به فرد و جامعه می باشد. هر کشوری اسراری دارد. هر انسانی مسائلی دارد که باید بر دیگران پوشیده باشد. نباید ویژگی ها یا کاستی‌های سیاسی، نظامی، اقتصادی کشور اسلامی را بر زبان راند یا در نوشته ای نوشت. زیرا همانگونه که گوش‌های دوستان و یاران اخبار مهم کشور را می شنوند، گوش های دشمن نیز تیز است و اخبار مهم کشور را دریافت کرده بر ضد امنیّت و آرامش کشور و امت اسلامی توطئه‌های خطرناکی را سامان خواهند داد. از این رو در سیستم حساب شده تعالیم حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام حفاظت و اطّلاعات ارزش و جایگاه مهمی دارد. هم افراد باید راز دار باشند و هم نیروهای مسلح و کارگزاران نظام اسلامی باید اسرار مملکت اسلامی را حفظ کنند و در هر جا آن را مطرح نکنند.